Na de storm

In onze vorige post deelden we dat we in zwaar weer hebben verkeerd.

De storm is inmiddels gaan liggen, we hebben de schade opgenomen en zijn na een aantal maanden terecht gekomen in de fase na de storm.

Wat doe je na de storm?

Je kijkt.

Wat is er nog?

Iedereen gaat anders om met wat de storm heeft achtergelaten. Waar de een zich strijdvaardig en sterk voelt, blijft bij de ander een gevoel van dreiging aanwezig.

Want wie zegt dat er niet opnieuw zwaar weer op komst is?

De stilte na de storm kan confronterend zijn.

Je ziet wat beschadigd is.

Wat verdwenen is.

Wat je niet meer kunt terugbrengen.

En dus stel je jezelf vragen.

Wat zijn we kwijtgeraakt?

Wat kunnen we herstellen?

Wat kunnen we opnieuw opbouwen?

En wat moeten we misschien leren loslaten?

En ondanks dat we altijd op zoek zijn en blijven naar herstel en zekerheid, zijn er ook dingen die niet te voorspellen zijn. Zo ook tijdens de storm, de mensen die normaal dichtbij je bleven, hebben zich nu misschien wel uit de voeten gemaakt voor de dreigende wolk boven hun hoofd. En dat kan pijnlijk zijn.

Het beschadigd een samenwerking, een band of werkrelatie. In de periode na de storm ga je kijken of dit nog te herstellen valt. Soms is het te herstellen en soms niet. Ook zelf moet je herstellen, kijken waarin er nog werk aan de winkel is, wat aandacht nodig heeft.

Het hoeft ook niet allemaal tegelijk. Soms is de stilte ook een moment waarin er ruimte ontstaat. Ruimte om je prioriteiten weer te herschikken. Je grenzen worden duidelijker, je verdeeld je investeringen in energie en tijd anders. Een storm kan ons veranderen.

Maar tijdens die stilte en ruimte ontstaat er ook een plekje om te groeien. We kunnen terugkijken naar alles wat we verloren zijn tijdens het zware weer, maar we moeten ook zeker kijken naar wat er is blijven staan.

Naar hetgeen.

Naar diegene.

Naar alles wat de storm heeft doorstaan.

En als we daarnaar terugkijken met elkaar voelen we ook dankbaarheid, voor elkaar, voor de mensen die bleven staan, maar ook voor de kracht die we in onszelf hebben mogen voelen. We staan er nog.

We hebben Zijn aanwezigheid telkens opnieuw mogen ervaren. In mensen die net op het juiste moment daar waren, in de kleine dingen die ons dat duwtje in de rug gaven. We zijn ons vertrouwen in Hem tijdens de storm niet kwijtgeraakt. Soms was het heel duidelijk. Soms was het gewoon een diep weten: God is hier, hij draagt ons.

Dat betekend niet dat de storm daardoor minder heftig was. Het maakte het verdriet niet ineens weg en gaf ons niet op iedere vraag antwoord.

En misschien is dat wel iets wat we meenemen uit deze periode. Dat geloven niet betekent dat je altijd begrijpt waarom iets gebeurt. Het betekent ook dat je mag vertrouwen op God, juist wanneer je niet weet hoe het verder moet.

De storm heeft ons veel gekost, meer dan we zouden willen.

Maar het heeft ons niet weggevaagd.

We hoefden er niet alleen doorheen.

We kunnen gaan beginnen bij de kleine herstelwerkzaamheden. Een diepe ademhaling, een rustige ochtend, een raam dat weer open kan.

Stap voor stap.

Dag voor dag.

We zijn er nog.

31-08-2026

Storm

Stormen. We krijgen er allemaal mee te maken in ons leven. En zo ook wij als gezinshuis, als ouder, als moeder, als vader, als personeel, als mens.

De afgelopen maanden stonden we ineens midden in een storm, zonder paraplu en zonder bescherming. Het heeft ons allen tot in het diepste van ons zijn geraakt. Zodanig dat we allemaal even niet wisten hoe we onszelf overeind moesten houden.

Zonder verder al te veel uit te wijden over het hoe, wat, waar en wanneer nemen we jullie mee. Want eigenlijk doet dat er niet eens toe. We maken ze allemaal mee en we moeten er – hoe moeilijk ook- allemaal doorheen. Door ziekte, verlies, werk, stress, familieomstandigheden en zo zijn er nog wel duizenden redenen waardoor je in die storm terecht komt.

In eerste instantie waren we lam geslagen, verward, angstig, boos en verdrietig. Want naast de storm die er in ons gezinshuis rondraasde, waren er ook persoonlijke omstandigheden die een rol speelde. Alsof er geen plekje te vinden viel om te schuilen.

Maar ineens stonden we in het oog van de storm. Puzzelstukjes vielen op zijn plek, we werden gezien. We voelden een klein streepje licht en zon doorbreken. Langzamerhand krabbelden we weer op, opgeven is immers geen optie.

En wat mochten we een hoop steun en liefde ervaren. Wat mochten we dankbaar zijn voor ons geloofsleven. Want waar we in eerste instantie gevloerd werden door de wind, de regen en de hagel. Werden we het volgende moment opgetild, beschermt en gesteund. Hij was bij ons, Hij stond daar en Hij was in charge.

Dat hebben we mogen ervaren de afgelopen maanden. Van gebrokenheid naar heling in hetzelfde moment. En natuurlijk moeten we nog puin ruimen, brokstukken oprapen en bovenal lijmen. Heel veel lijmen. Het heeft ons en de kinderen veel gekost, maar we mochten ervaren hoe sterk we met elkaar zijn.

Mocht jij nu in zwaar weer verkeren. Schroom niet om je hart te luchten, om hulp te vragen en als je een geloofsleven hebt, Hem de controle te geven. Want wij mogen en kunnen met zekerheid zeggen; Hij ziet jouw (stil) verdriet en Hij is jouw paraplu (eentje die zwaar weer overleefd).

We wensen jullie allen een geweldige zomer toe.

Liefs,

Iedereen uit gezinshuis De Stal

09-06-2026

(On)veilig

Als je een gezinshuis runt maak je een hoop mee. Het vergt continu jouw onverdeelde aandacht. Scannen, kijken, lezen, doorvragen, benoemen en een hele belangrijke; voorzien. Natuurlijk kan je niet alles voorzien, maar soms lukt het om bepaald gedrag te onderscheppen. Dat vraagt continu alertheid en waakzaamheid. Toch gebeuren er regelmatig onvoorziene dingen vanuit verschillende hoeken.

Biologische ouders, voogden, therapeuten, leraren, buren, gedragswetenschappers. Iedereen mag iets ‘vinden’ van jouw aanpak, van jouw opvoeding. Professioneel gezien moet je daarmee kunnen omgaan. Maar wanneer je continu ‘aan’ staat, op scherp staat is het weleens lastig om dat los te koppelen van jouzelf. Alles gaat voelen als aanval, als kritiek. Juist omdat je alles doet wat in je vermogen ligt om ‘aan’ te blijven staan, om te blijven onderscheppen en kijken.

Dat voelt soms onveilig, alsof er altijd gevaar op de loer ligt. Je staat op scherp. Niet van 9 tot 5, maar 24 uur per dag, 7 dagen per week.

Het op scherp staan verhoud zich niet alleen tot buitenshuis, maar ook in huis. Spullen die kapot gemaakt worden, agressief gedrag, kranen, vaatwassers, laptops, telefoons die op miraculeuze wijze kapot gaan of in de prullenbak liggen. Je incasseringsvermogen moet groot zijn en is ook groot. Al neemt dit niet weg dat het soms lastig is. Zeker als daarnaast iedereen iets ‘vind’ van jou of jouw aanpak.

De afgelopen maanden hebben we mogen ervaren dat we daar open over mogen zijn. Maar ook dat we er grenzen in mogen stellen. We proberen mensen bewust te maken van de kracht en impact van hun woorden of opmerkingen. Dat sommige opmerkingen iemand kan raken tot in zijn diepste zijn.

We doen wat we kunnen, met alles wat we in ons hebben. Laten we het komende jaar wat milder zijn voor elkaar. Probeer je eens in te leven in het leven van de ander. Ieder loopt zijn eigen route, ieder heeft zijn of haar eigen obstakels op de weg. Laten we samenwerken en verbinden, laten we elkaar zien. Niet alleen in wat we doen, maar vooral in wie we zijn. Dat is ons voornemen voor het komende jaar.

We horen je, we zien je, we zijn er en we raken niet in paniek.

08-01-2026

Kerstgroet

De kerstdagen staan weer voor deur. Een tijd van warmte, gezelligheid en familie. Maar voor sommigen ook een tijd van eenzaamheid, verdriet en gemis. Het kan zo dubbel zijn. Het is belangrijk dat we naar elkaar omzien in deze tijd. Niet alleen in woorden, maar ook in daden. Die ene buurvrouw, die moeder van school, die man uit de kerk of vriendengroep. Het ‘makkelijkste’ is natuurlijk om er te zijn voor de mensen die we aardig vinden, maar het is de kunst om juist om te zien naar diegene die moeilijk is in de omgang of die we niet zo aardig vinden.

Kerst betekent uitdelen, ontvangen, vrede, omzien en een thuis hebben. Een thuis, voor de een zo vanzelfsprekend en voor de ander iets ongekends, iets wat ze niet kennen en misschien zelfs nooit hebben gehad. Een thuis is niet alleen een huis, maar een gevoel van verbondenheid. Met mensen die je zien en je welkom heten aan hun tafel en in hun leven.

En natuurlijk geldt dit allemaal niet alleen met de kerst, maar alle dagen van het jaar. Op deze dagen ligt het er soms zo dik bovenop, aardig zijn, lief doen, elkaar verdragen. Het zou zo mooi zijn als we daar alle dagen van het jaar actief mee bezig zijn.

Want soms besef je niet wat een klein gebaar of lief woord kan doen voor een ander. Zullen we elkaar cadeaus blijven geven? In de vorm van liefde, aandacht en respect.

Wij willen jullie bedanken voor het lezen van onze blog het afgelopen jaar. Voor die lieve woorden, die kleine gebaren die oh zo groot voelden!

Dankjewel voor wie jij bent, voor wie jullie zijn. Wij kijken uit naar de kerstdagen en gaan vol goede moed het nieuwe jaar in.
Tot volgend jaar!

Liefs van het hele team van De Stal.

In een kano op open zee

Soms voelt het alsof ik in een kleine kano zit, midden op open zee. Het water is onrustig, golven slaan tegen de boorden, en in de verte doemen overal enorme vrachtschepen op. Ze varen in volle vaart voorbij, trekken krachtige stromingen met zich mee en brengen mijn kleine kano telkens opnieuw uit balans. Soms wankel ik, soms sla ik zelfs om.

In mijn hoofd roep ik dan: “Stop! Blijf staan!
En toch weet ik diep van binnen: die schepen horen mij niet. Ze varen door, omdat dat is wat ze doen. Mijn roep lost niets op. Mijn kano blijft klein in het geweld van de zee.

En toch verwacht ik soms dat het wél werkt.

Dat als ik maar hard genoeg roep—naar systemen, naar instanties, naar mensen die beslissingen nemen—dat alles dan vanzelf tot stilstand komt. Dat het water rustig wordt. Dat die grote boten rekening met mij houden. Met de gevoelens die wij als gezinshuisouders hebben.

Maar zo werkt het niet.

De waarheid is dat ik soms iemand nodig heb.

Iemand die me vastpakt voordat ik omsla. Die vriend/vriendin, die grote broer, die stevige arm om mijn schouder die zegt:
“Kom jij nou eens even hier. Het komt goed. Je doet het goed.”

Want wat er in een gezinshuis gebeurt, raakt je. Het gedrag dat sommige kinderen laten zien, raakt je óók—soms dieper dan je zelf wilt toegeven.
We weten dat het niet “mag” om zo geraakt te worden, dat we professioneel moeten blijven, dat we stevig moeten zijn. Maar het gebeurt. Natuurlijk gebeurt het.

We zijn mens.

En in jeugdzorgland gebeurt er zoveel.

Zoveel dat wij als gezinshuis moeten dragen, verwerken en soms simpelweg moeten ondergaan. Regelgeving die verandert. Plaatsingen die niet kloppen. Traumageschiedenis die zich midden in je woonkamer ontvouwt. Beslissingen over kinderen waar jij dag en nacht voor zorgt, maar waar je geen enkele invloed op hebt. Het gaat soms faliekant mis in huizen, instellingen en op plekken.

En dat doet iets met je.
Soms resulteert dat in frustratie, omdat we weten:
Wij konden er niets aan doen.
We vinden het afschuwelijk wat er soms gebeurt, we voelen het tot in onze botten…
Maar het is niet onze schuld.

Blijf ook de goede gezinshuizen zien, de mooie instellingen en de fijne pleegzorgouders.

En dat is misschien wel de belangrijkste boodschap.

Dat je, daar in je kleine kano tussen die grote schepen, mag erkennen dat het zwaar is.
Dat je niet kunt verwachten dat de vrachtschepen stoppen.
Dat je soms iemand nodig hebt die je vasthoudt—en dat dat mag.
Dat je het goed doet, zelfs op de dagen dat de golven je overspoelen.
Dat je altijd weer bovenkomt.

En dat je nooit vergeet:
De storm is niet jouw schuld.

08-12-2025

Opvoeden is als tuinieren: zie jij het onkruid of de bloemen?

Soms lijkt opvoeden op het verzorgen van een tuin. Je begint met een stuk grond – rijk aan mogelijkheden, maar nog grotendeels ongevormd. Je plant zaadjes: normen, waarden, liefde, grenzen, geduld. Je geeft water, zonlicht en soms een beetje mest – in de vorm van discipline, aanmoediging of ruimte om te groeien.

En dan… kijk je toe hoe er iets ontstaat.

Maar wat zie je?

De één kijkt naar de tuin en ziet alle gaten in het gras, het onkruid tussen de stenen, de slakken op de sla. Die ouder ziet waar het nog niet goed gaat: de rommelige kamer, het brutale antwoord, de driftbui in de supermarkt. Het is makkelijk om daarin te blijven hangen, want ja – er is altijd wel iets dat beter kan.

De ander kijkt naar diezelfde tuin en ziet de bloemen die bloeien, de bijen die rondzoemen, het kleine plantje dat ondanks alles toch is opgekomen. Die ouder ziet de lach na een ruzie, de hulp bij het opruimen, de ‘sorry’ die aarzelend maar gemeend komt. Ook dat is er – en ook dat verdient aandacht. De kunst van opvoeden zit niet in het volledig uitbannen van onkruid, maar in het kiezen waar je je op richt.

Voor alle pleegouders is die tuin vaak al deels gevormd door iemand anders. Er zijn sporen van storm, droge periodes, misschien verwaarlozing. Soms lijkt het alsof je begint met een tuin vol onkruid en beschadigde planten. Maar dan – voorzichtig, met eindeloos geduld en liefde – begint er toch iets te groeien.

Misschien niet meteen bloemen. Misschien eerst alleen een sprietje hoop, een teken van vertrouwen, een eerste glimlach die écht van binnen komt.

En dat is ook opvoeden. Niet alles hoeft perfect. Soms is het al een wonder dat iets überhaupt groeit.

Dus of je nu ouder bent, pleegouder, verzorger of gewoon iemand die bijdraagt aan de groei van een kind:
Kijk eens goed naar je tuin.
Niet alleen naar wat er ontbreekt, maar vooral naar wat er bloeit.

Want hoe meer je kijkt naar het mooie, hoe meer er de kans krijgt om te groeien.

04-09-2025

Het verschil tussen chaos en herstel 

Laatst had ik een gesprek dat ik al vaker heb gevoerd. Een gesprek waarvan ik denk: dit zou eigenlijk iedereen moeten weten.

Een poos geleden was er een televisieprogramma waarin een verslaggever dertig dagen meedraaide in de jeugdzorg. Aan de ontbijttafel zag je meerdere jongens, totaal ontremd. Ze bleven niet aan tafel zitten, de sfeer was onrustig, en er leek weinig structuur te zijn.

De persoon met wie ik sprak zei:
“De kinderen in De Stal zitten allemaal netjes aan tafel. Die hadden zeker een ander soort problematiek?”

Een logische gedachte misschien, maar het zit toch echt anders.

Ook de kinderen die bij De Stal binnenkomen, zijn vaak ontregeld. Ze komen uit onveilige of chaotische situaties. Hun gedrag is impulsief, ontremd, en vaak destructief – voor zichzelf of hun omgeving. Ze kunnen hun eigen gedrag niet overzien, laat staan veranderen.

Het verschil?
Bij De Stal begint op dat moment het werk. Maarten en Lobat hebben de taak om structuur en veiligheid terug te brengen. Om gedrag te duiden, patronen te herkennen, en rust te creëren – niet alleen in de gezinssituatie, maar vooral in het kind zelf. Dat lijkt misschien eenvoudig, maar het vraagt iets buitengewoons.

Wat betekent dat in de praktijk?

Dat betekent 24/7 aanstaan.
Altijd aanwezig zijn, altijd in verbinding. Geen moment verslappen – niet als je moe bent, niet als je ziek bent, niet als het weekend is. Want kinderen voelen alles. En het is juist die constante, onvoorwaardelijke aanwezigheid die hen – soms voor het eerst – leert: ik ben veilig. Ik mag er zijn. Ik word gezien.

Wat je aan de ontbijttafel ziet, is geen vanzelfsprekendheid.
Het is het resultaat van eindeloze inzet, liefde, geduld, en professionele scherpte. Het is het verschil tussen chaos en herstel.

En dat verdient gezien te worden.

22-05-2025

Een bericht naar aanleiding van het nieuwsbericht vorige week over naaktfoto's onder jonge kinderen

Bron NOS

Een derde van de foto's en video's van kinderen die bij het Meldpunt Kinderporno binnenkomen, is gemaakt door die kinderen zelf. Het gaat jaarlijks om zo'n 77.000 beelden. En ook opvallend: driekwart van de kinderen op die beelden is jonger dan 12 jaar.

Van de kinderen die seksueel beeldmateriaal van zichzelf maken en online plaatsen zijn er "schrikbarend" veel in de leeftijd van 6 tot 9 jaar, zegt Madeleine van der Bruggen, teamleider Meldpunt Kinderporno. "Het is zeer zorgelijk dat juist deze jonge kinderen deze beelden maken, want dit soort seksuele beelden past niet bij de normale seksuele ontwikkeling van kinderen in deze leeftijd."

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ik las vorige week bovenstaande artikel. Jonge kinderen die zelf door middel van een app naaktfoto’s van zichzelf maken en verspreid worden op internet.

De vraag die dan vaak gesteld wordt is; waar zijn de ouders in dit verhaal? Wij als ouders moeten onze kinderen beschermen tegen deze invloeden van buitenaf. In een wereld waarin alles ‘normaal’ moet zijn, waarin kinderen al op zeer jonge leeftijd een telefoon krijgen of een tablet omdat dat ‘makkelijk’ is, of ‘leuk’. In die wereld kunnen wij onze kinderen niet beschermen tegen invloeden. Want in hoeverre heb je zicht op die virtuele wereld? We kunnen er allerhande apps opzetten, maar het is nooit helemaal waterdicht. Social media zit vol met mensen die niet zijn wie ze zeggen en voor je het weet wordt je kind gechanteerd, bedreigd of gepest.

Kunnen wij als maatschappij opstaan, voor en met elkaar om onze kinderen te beschermen. Laten zien dat 'nee' ook gewoon nog gezond is. 
Het is van cruciaal belang dat wij als ouders de regie nemen over de opvoeding van onze kinderen. Kinderen kunnen zichzelf niet begrenzen, dat is precies waarom opvoeden nodig is. Als ouders hun kinderen vrij laten zwemmen zonder zwemdiploma, hoeven we niet verbaasd te zijn als ze verdrinken...

We kunnen ze wel zwembandjes geven of allerlei andere hulpstukken. Maar als je een kind van 5 in het reddingszwemmen-bad gooit kun je van alles aanreiken, maar dat heeft geen zin omdat hij/zij zichzelf nog niet kan redden.

Maar wat nu, als wij ervoor kiezen om van onze kinderen sterke en fantastische zwemmers te maken afgestemd op hun leeftijd en kunnen?

24-04-2025

Verhuisd

We zijn afgelopen zomer verhuisd naar het Noorden van het land.

De afgelopen tijd heeft in het teken gestaan van verbouwen en verhuizen.

We zijn druk bezig geweest van dit huis een thuis te maken. 

01-10-2024